ความผิดพลาด หรือความล้มเหลวคือก้าวแรกแห่งความสำเร็จเพราะทั้งสองอย่างนี้เป็นคุณสมบัติที่เคียงคู่กัน

ตามทฤษฎี "หยิน-หยาง"หลักปรัชญาแห่งเต๋า

หรือกล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ ความสำเร็จเป็นก้าวแรกสู่ความล้มเหลวซึ่งก็ไม่ผิดเช่นกัน

ไม่มีใครสามารถประสบกับความสำเร็จ หรือล้มเหลวตลอดไป เมื่อมีความสำเร็จก็มีความล้มเหลว

หรือเมื่อมีความล้มเหลวก็ย่อมมีความสำเร็จ เพราะนอกจากเป็นคุณสมบัติที่เคียงคู่กันแล้ว

ในแต่ละอย่างก็มีคุณสมบัติที่ตรงกันข้ามซ่อนเร้นหรือแฝงอยู่

นอกจากพระเจ้าแล้ว มนุษย์ทุกชีวิตล้วนแต่ทำงานหรือประสบกับความล้มเหลวมาแล้วทั้งนั้น

ฉะนั้น ความล้มเหลว หรือความผิดพลาดก็คือส่วนหนึ่งของชีวิตมนุษย์ ด้วยเหตุนี้เราจึงต้องยอมรับข้อเท็จจริงนี้

และไม่ต้องกลัว หวาดวิตก หรือกระวนกระวายที่จะประสบหรือพบกับความผิดพลาดหรือล้มเหลว

ความสำเร็จ และความล้มเหลวบ่อยครั้งก็ขึ้นอยู่กับสถานการณ์ ระยะเวลา เศรษฐกิจ

และการเปลี่ยนแปลงของสาธารณชน ไม่ได้เกี่ยวกับความสามารถ ความรู้

หรือการตัดสินใจที่แย่แต่อย่างใดทั้งสิ้น

ตัวอย่างเช่น Edmund Muskie ตัวเต็งที่จะเป็นตัวแทนพรรค Democrat ในการชิงชัยตำแหน่งประธานาธิบดี

วันหนึ่งเขาให้สัมภาษณ์ต่อว่านักข่าวด้วยน้ำตานองหน้าที่สื่อมวลชนไปโจมตีภรรยาของเขาอย่างเสียหาย

ภาพข่าวที่เผยแพร่ออกไป ทำให้ชาวอเมริกันเปลี่ยนใจไม่เลือกเขาทันที

เพราะอเมริกันชนไม่ต้องการผู้นำขี้แยไปนั่งทำงานในทำเนียบขาว

ความสำเร็จในมุมมองหนึ่ง อาจกลายเป็นความล้มเหลวในอีกมุมมองหนึ่ง เช่น

การเลื่อนตำแหน่งก่อนเวลาอันควรซึ่งถือว่าเป็นความสำเร็จ

อาจเป็นผลให้ผู้ได้เลื่อนตำแหน่งประสบกับความล้มเหลวในเวลาต่อมาเพราะตนเองไม่มีความพร้อม

หรือการถูกไล่ออกจากงาน ในแง่มุมหนึ่งก็คือ ความล้มเหลว

แต่ก็ทำให้เขาไปเริ่มประกอบธุรกิจใหม่จนประสบความสำเร็จนั่นก็คืออีกแง่มุมหนึ่ง

บุคคลที่มีจิตวิญญาณเป็นเถ้าแก่มักจะไม่สนใจความสำเร็จ หรือความล้มเหลว สิ่งที่พวกเขาต้องการ

หรือปรารถนาสูงสุดก็คือ "ได้ทำในสิ่งที่ตนอยากทำเท่านั้น"

เถ้าแก่ไม่เคยย่นย่อต่อความล้มเหลว ไม่ว่าพวกเขาจะล้มสักกี่ครั้ง

เถ้าแก่เหล่านี้ก็จะลุกขึ้นมาพยายามใหม่ทุกครั้ง

เช่นเดียวกับนักกีฬาระดับสุดยอด หรือ Super-Star อย่าง Bill Russell อดีตนักบาสเกตบอลที่ยิ่งใหญ่ของทีม

Celtic ซึ่งเคยเป็นทีมสุดยอดของสหรัฐฯ เขาบอกความในใจของเขาว่า สิ่งที่เขาสนใจคือความสนุกตื่นเต้น หรือ

ความมันในเกมมากกว่าสนใจว่าทีมใดชนะหรือแพ้

พวกเขามีจิตวิญญาณที่เหมือนกันซึ่งก็คือ ความพ่ายแพ้ หรือความล้มเหลวคืออาจารย์ใหญ่

หรือบทเรียนที่สำคัญซึ่งจะช่วยให้พวกเขาก้าวไปสู่ความสำเร็จ

พวกนักวิทยาศาสตร์ หรือนักค้นคิดประดิษฐ์ทั้งหลายก็เช่นกัน คนเหล่านี้ยึดถือคติว่า ความล้มเหลวคือ

การทดลองอย่างหนึ่ง

ต่อให้พวกเขาประสบกับความล้มเหลวถึง 999 ครั้งในการทดลองค้นคว้า

ขอให้ประสบกับความสำเร็จครั้งสุดท้าย หรือครั้งที่ 1,000 ก็พอแล้ว เพราะนั่นคือสิ่งสำคัญที่สุด

ความล้มเหลวเป็นเพียงประสบการณ์เท่านั้นไม่ใช่สิ่งที่จะมาบั่นทอนชีวิต

ที่จริงแล้ว ความสำเร็จต่างหากที่จะทำให้คนเราชะล่าใจ หรือปลื้มปิติยินดีจนลืมปรับปรุงตนเอง

และในที่สุดก็นำพามาซึ่งความล้มเหลว

มนุษย์ทุกคนต้องการสิ่งที่มาคอยกระตุ้นเตือนในชีวิตเพื่อให้เกิดพลัง หรือแรงบันดาลใจที่อยากจะทำอะไรใหม่ๆ

หรือเปลี่ยนแปลง และความล้มเหลวหรือความพ่ายแพ้ก็คือยากระตุ้นที่มีประสิทธิภาพสูงอย่างหนึ่ง

เงินหรือกำไรไม่ใช่สัญลักษณ์แห่งความสำเร็จ รวมทั้งรถ Benz หรือปากกา นาฬิกายี่ห้อดังๆ

และแพงๆสิ่งเหล่านี้ไม่ใช่ตัวแทนแห่งความสำเร็จ

ผู้ที่ประสบความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่จะไม่สนใจสิ่งเหล่านี้ สิ่งที่พวกเขาสนใจก็คือ ได้ทำสิ่งที่ท้าทาย

หรือเผชิญกับวิกฤตการณ์ที่ตื่นเต้นเร้าใจเช่น

บริษัทกำลังจะล้มละลายเพราะเกิดวิกฤตการณ์ทางเศรษฐกิจ เจ้าหนี้กำลังฟ้องยึดทรัพย์สิน หรือทวงหนี้

โต๊ะเก้าอี้ทำงานถูกยึดไปหมดไฟฟ้าถูกตัดต้องจุดเทียนทำงาน

นี่คือปัญหา หรือสิ่งท้าทายซึ่งเถ้าแก่ชอบจะลุย พวกเขาบอกว่า ทำงานภายใต้สถานการณ์อย่างนี้ สนุกกว่า

และดีกว่าทำงานประสบความสำเร็จภายใต้สถานการณ์ที่ราบเรียบซึ่งขาดความตื่นเต้นไร้ชีวิตชีวา

ข้อแตกต่างประการสำคัญระหว่างเถ้าแก่และผู้จัดการก็คือ เถ้าแก่ชอบทำงานที่มีความเสี่ยง

โดยไม่สนใจเรื่องความมั่นคงหรือเงินทองมากนัก

ขณะที่ผู้จัดการไม่ชอบงานที่เสี่ยง ยึดความมั่นคง ความปลอดภัย หรือ เงินทองเป็นหลัก

ที่มา......หนังสือพิมพ์ผู้จัดการ