เคยเขียนเรื่อง บี2บี หลายครั้ง ตั้งแต่ยังเป็นกระแสแรงสุดของตลาด จนกระทั่งปัจจุบันหายเห่อ ตั้งใจว่าจะ

เลิกเขียน แต่ก็อดไม่ได้ เพราะการที่ยักษ์ใหญ่อย่างจีอีประกาศขายทิ้งบริษัท GE Global Exchange Services

(GXS) ให้กับบริษัท Francisco Partners Management ในราคาเพียง 800 ล้านเหรียญ มันเป็นการตอก

ฝาโลงธุรกิจการให้บริการด้านอีคอมเมิร์ซ สื่อเพื่อให้เกิดการซื้อขายผ่านระบบอินเทอร์เน็ต หรือตลาดกลาง

ซื้อขายทางอากาศอย่างแท้จริง

ก็ขนาดจีอียังจ๋อย แล้วรายอื่นๆจะไปรอดไหวหรือ???

นักวิเคราะห์ของแสตนดาร์ดแอนด์พัวร์ กล่าวว่า “ธุรกิจ บี2บี ของจีอี ไม่ได้ทำเงินอย่างที่คิด และสรุปว่า

ผู้บริหารของจีอี คงทำตามนโยบายของประธานจีอี มร.แจ็ค เวลซ์ ที่กล่าวว่า ถ้าทำให้ดีที่สุดไม่ได้ก็อย่าไป

ทำมันเลย”

เรื่องนี้มีมุมมองสองประเด็น อย่างแรก แสดงถึงการยอมรับของ แจ็ค เวลซ์ อย่างชัดเจนว่า การทำธุรกรรม

ผ่าน บี2บี มันไม่ได้ง่ายเหมือนที่เคยคิด เพราะตอนแรก แจ็ค เวลซ์ กระตือรือร้นมากที่จะต่อยอดธุรกิจโดยใช้

e-commerce เป็นแรงผลักดัน อย่างที่สอง คือ การตัดสินใจที่เด็ดขาด ในเมื่อเอาดีไม่ได้ ไม่ว่าจะด้วยเหตุผล

อะไรก็ตาม ทำไมจะต้องทำต่อไปให้มันเสียเวลาและทรัพยากรตัดใจขายไปเลยดีกว่า

แต่ก็ยังมีเสียงโต้แย้งมาจากผู้บริหารของ GXS ว่า การขายธุรกิจในครั้งนี้ เพราะไม่ใช่ธุรกิจหลักของ GE

ถ้าเอาไปอยู่ที่อื่นน่าจะก้าวหน้ากว่า และยังยืนยันว่า ยังไงๆ GE ก็ยังเป็นลูกค้า รวมทั้งบริษัทกว่า 60% ใน

กลุ่มฟอร์จูน 500 ซึ่งประกอบด้วย Fedex, Coca-Cola และ S.C. Penneyเป็นต้น

เหลียวกลับมามองผู้ให้บริการด้าน B2B Exchange ในบ้านเราบ้าง ไม่แน่ใจว่ายังเหลือใครบ้างเพราะ ABX

ของกลุ่มเมโทรซิสเต็มส์ที่มีความพร้อมที่สุดแห่งหนึ่ง ก็ยังไม่ถึงจุดคุ้มทุนในขณะนี้ ส่วนขาใหญ่อย่างพันธวนิช

ซึ่งมีผู้ร่วมทุนและพันธมิตรที่ร่วมกันทำ Procurement Exchange ระดับใหญ่ของโลกและไทย ก็ยังไปไม่ได้ไกล

ขนาดมีกลุ่มธุรกิจในเครือมากมายไม่ต้องออกกำลังไปหาลูกค้ามาใช้บริการยังดูเหมือนจะยังเงียบๆอยู่

ปัญหาด้านเทคโนโลยีตัดทิ้งไปได้ เพราะทุกอย่างพร้อม ระบบก็พร้อม เหลือที่เป็นปัญหาคือ ความไม่เข้าใจ

และการไม่สามารถออกจากกรอบความคิดของการค้าขายแบบเดิมๆ เพราะมนุษย์ก็คือมนุษย์ โดยเฉพาะ

ผู้บริหารระดับสูง การที่จะให้เปลี่ยนรูปแบบการประกอบธุรกิจมาสู่ระบบใหม่ ไม่มีใครกล้าเสี่ยง เพราะตัวอย่าง

ก็มีให้เห็นว่า ยังไม่มีใครประสบความสำเร็จจากการประกอบธุรกิจให้บริการซื้อขายผ่านระบบ บี2บี ชัดๆ

สักรายมีแต่เสียงเข็ดขยาดและล้มเหลว

ทำไปทำมา ผู้บริหารบางคนมองว่า การมีเว็บไซต์ที่ดี ซึ่งบรรจุข้อมูลทางการค้าของตนเองอยู่แล้ว น่าจะเป็น

การพอเพียง นอกจากนั้นการเชื่อมโยงระบบเข้าสู่ระบบ Supply Chain ของลูกค้า

ก็เป็นทางเลือกที่ทำให้สามารถลดขั้นตอนในการทำงานได้สะดวกและมีประสิทธิภาพไม่จำเป็นต้องเสีย

ค่าใช้จ่ายนำข้อมูลไปเก็บไว้ที่ศูนย์ข้อมูลซื้อขายผ่านระบบเครือข่ายอินเทอร์เน็ตของผู้ให้บริการ

วิธีนี้ทำให้ธุรกิจของผู้ให้บริการไม่ขยาย และหดหายลงไปเรื่อยๆ การจะไปหาลูกค้ารายย่อยก็ไม่คุ้มกัน

ปริมาณธุรกรรมน้อยเกินไป คิดราคาแพงมากก็ไม่ได้ลูกค้าสู้ราคาไม่ไหว

ปัญหาอีกเรื่องหนึ่ง คือการไม่ยอมรับ และการตีกันของฝ่ายสารสนเทศ

โดยเฉพาะอย่างยิ่งในหน่วยงานขนาดใหญ่

มันเป็นเรื่องของศักดิ์ศรีและความมั่นใจ มากกว่าการที่จะให้หน่วยงานภายนอกมาเกี่ยวข้องในระบบ

ทางเทคนิคแล้วไม่ค่อยมีปัญหา แต่แนวทางการปฏิบัติงาน ตลอดจนวัฒนธรรมในการทำงาน

ส่วนใหญ่จะมีปัญหา นัวเนียกันไปหมด ต่างคนต่างความคิดหาข้อสรุปหรือจุดพอดีลำบาก

บทสุดท้ายคือ ค่อยๆ เป็นค่อยไป ทำทุกอย่างขึ้นเอง ถึงแม้จะช้า แต่ไม่ปวดหัวเรื่องคน

ส่วนจะดีหรือไม่ตนเองเท่านั้นที่รู้

เหล่านี้น่าจะเป็นปฐมเหตุของการถดถอยของการทำธุรกรรมแบบ บี2บี

ทั้งในไทยและต่างประเทศจากมุมมองของผู้บริหาร